نشر شدت

«ذات» فناوری در ابزار انگاشتنِ آن و حتی فناورانه بودنِ آن نیست، بلکه در «روشِ نمایان‌شدن» آن است. فناوری‌ها جهان را به طریق خاصی به ما نشان می‌دهند، به طریقی که به باور هایدگر در دنیای مدرن دچار تغیر شده است. فناوری‌های سنتیِ، جهانِ نیرومندی را برای ما به نمایش می‌گذاشتند؛ مانند وقتی که یک آسیاب بادی، قدرتِ باد یا یک پل خطر سقوط در آب را به جای عبور از آن به ما نشان می‌دهند. اما فناوری‌های مدرن قدرتِ جهان را از جنبه‌ی دیگری آشکار می‌کنند، از این جنبه که جهان سرشار از قدرت است، قدرتی که می‌توانیم آن را ذخیره کنیم، قدرتی که می‌توانیم آن را انباشته کنیم و در زمان مناسب و برای منظوری خاص از آن استفاده کنیم. از دید هایدگر منطقِ فناوری با منطق «مرتب کردن» مشخص می‌شود، منطقی که تمام واقعیت را به منطق وسیله‌ها و هدف‌ها تقلیل می‌دهد، منطقی که در آن هر چیزی تا جایی معنا دارد که بتوانیم از آن برای به‌دست‌آوردنِ چیزی که می‌خواهیم استفاده کنیم. البته مااز نافذ بودن این منطق آگاهی داریم، اما به اشتباه فرض می‌کنیم که هدفِ فعالیت‌های ما صرفا توسط خود ما انسان‌ها تعیین می‌شود. بنابراین وانمود می‌کنیم که اگر خود را در جهانی فناورانه با تفکری ابزارانگارانه می‌یابیم، تنها به این دلیل است که از فناوری‌ها استفاده‌ی ابزاری می‌کنیم؛ استفاده‌ای چون وسیله‌ای برای رسیدن به اهداف‌مان. اما هایدگر تذکر می‌دهد که اگر اهداف متعلق به ما هستند، دلیل آن این نیست که آن‌ها را انتخاب می‌کنیم، بلکه دلیل آن این است که با آن‌ها شناخته می‌شویم...

نیهیلیسم – نولن گرتز