نشر شدت

• پارادوکسِ نوین و بنیادینی که سرچشمه ی همه ی پارادوکس های دیگر است، در این واقعیت نهفته که در نمونه ی آرمانیِ پیکره ی دولتِ پسامدرن، هژمونیِ جامعه ی مدنی در غیابِ خودِ جامعه ی مدنی محقق می شود.
• حتی اگر عناصرِ واقعیِ جامعه ی مدنی پژمرده اند، تصویرِ آن در سطحی بالاتر، از نو طراحی شده است.
• برای تاییدِ غلبه ی مفهومی از تصویرِ جامعه ی مدنی، دولتِ پسامدرن هرگونه دیالکتیکِ اجتماعی را که در عمل به تشکیلِ جامعه ی مدنی منجر شود، کنار می گذارد.
• دولتِ پسامدرن با افقی کردنِ تمامِ روابطِ قدرت، علاوه بر الغای هرگونه قدرت اجتماعی الزاما معنا و هویتِ آنها را در قالب دولت می داند.

کار دیونیسوس - آنتونیو نگری و مایکل هارت