نشر شدت

غریزه ی سرکوب شده هرگز از کوشش برای ارضای کامل بازنمی ایستد، که خود متشکل است از تکرارِ تجربه ی نخستین ارضا.

هیچ صورت بندیِ جایگزین یا واکنشی و هیچ نوع تصعیدی (Sublimation) برای امحای تنشِ پایدارِ غریزه ی سرکوب شده کافی نیست؛

و تفاوت در میزانِ لذتِ ارضایی که طلب می شود با ارضایی که عملا به دست می آید مهیاگرِ عاملِ محرکه ای است که اجازه ی هیچ توقف در موضعِ به دست آمده را نمی دهد، اما به گفته ی شاعر، « شتابان هماره به پیش می تازد.»(1)

جاده ی پسرویی که به ارضای کامل منجر می شود، معمولا با مقاومت هایی که از سرکوب ها محافظت می کنند مسدود می شود.

بنابراین هیچ بدیلی وجود ندارد مگر پیشرفت در جهتی که در آن گسترش هنوز آزاد است.

(1) گفته ی مفیستوفلس در فاوست گوته

ورای اصل لذت - زیگموند فروید