نشر شدت

جامعه‌ی جویای دستاورد کاملا تحت سیطره‌ی فعل وجهیِ توانستن قرار دارد - برخلاف جامعه‌ی انضباطی که ممنوعیت‌ها را مقرر می‌کند و باید را به کار می‌گیرد. باید، برای افزایشِ بازدهی جایش را به توانستن می‌دهد. زنده کردنِ احساسِ انگیزه، ابتکارِ عمل و طرح و برنامه بیش از زور و دستور برای استثمار کارایی دارد. سوژه‌ی جویای دستاور، به عنوان خودکارآفرین، مادامی آزاد است که تحت انقیادِ دیگریِ فرمان‌دهنده و استثمارگر نباشد. با این حال، سوژه هنوز واقعا آزاد نیست زیرا حالا در خوداستثمارگری به سر می‌برد - و این عمل را به خواستِ خود انجام می‌دهد. استثمارگر استثمارشده است. سوژه‌ی جویای دستاورد در آنِ واحد مجرم و قربانی است. طرفه آنکه خوداستثمارگری به مرات بیش از دگراستثمارگری کارایی دارد زیرا توام است با احساسِ رهایی. این کار، استثمارِ بدونِ استیلا را امکان‌پذیر می‌کند.

احتضارِ اروس - بیونگ چول هان