نشر شدت

رابطه‌ای جالب و متقابل میان گفتمان‌های اجتماعی و زیست‌شناسی برقرار است. علوم فارغ و عاری از چهارچوب غیرعلمی نیستند. بر همین منوال، در پایان جنگ سرد هم یک تغییر پارادایم در حوزه‌ی ایمنی‌شناسیِ پزشکی رخ داد. در آمریکا پُلی متزینگر الگوی ایمنی‌شناسیِ دهه‌های قبل را دور ریخت. بنا به الگوی او، سیستمِ ایمنی میان «خویشتن» و «غیرخویشتن» (یعنی خودی و بیگانه) تمایزی قائل نمی‌شود، بلکه بین «دوست» و «خطرناک» تمایز می‌گذارد.

پس آنچه دفاعِ ایمنی هدف می‌گیرد، دیگر بیگانه یا دیگری نیست، بلکه فقط با مزاحمانِ بیگانه‌ای مبارزه می‌شود که، در فضای درونی و داخلی، مخرب عمل می‌کنند. پس، تا جایی که توجه منفی نثار بیگانه نشود، دفاع ایمنی هم آن را نادیده می‌گیرد. نتیجه‌ی این الگو آن است که سیستم ایمنی زیست‌شناختی مهمان‌نوازتر از آنی است که پیش‌تر فرض می‌شد، یعنی بیگانه‌هراسی ندارد. بدین ترتیب، این سیستم هوشمندتر از جامعه‌های بشری است. بیگانه‌هراسی یک واکنش ایمنی است که تا یک حدِ آسیب‌زا تشدید شده است و به توسعه‌ی خود آسیب می‌رساند.

جامعه فرسودگی - بیونگ چول هان