نشر شدت

جمله‌ی «تو می‌توانی» اجباری همه‌جانبه ایجاد می‌کند که سوژه‌ی جویای دستاورد خود را برایش تکه‌پاره می‌کند. از آنجا که اجبارِ خودزاینده در لفافه‌ی آزادی رخ می‌نمایاند، بر اجبار دلالت نمی‌کند. تو می‌توانی، الزاماتی اعمال می‌کند حتی وسیع‌تر از تو باید. طرفه آنکه خوداجباری بیش از دگراجباری مرگبار است زیرا هیچ راهی برای مقاومت در برابر خود وجود ندارد. نظامِ نئولیبرال ساختارِ اجباریِ خود را در پسِ آزادیِ ظاهریِ فردِ مجزا پنهان می‌کند، فردی که دیگر خود را نه به شکلِ سوژه‌ی به انقیاد درآمده («منکوب») بلکه به عنوان پروژه‌ای در فرایندِ تحققِ خود درک می‌کند. ترفندی که می‌زند این است: حالا هر کس ناکام بماند، خود مقصر است و شخصا بارِ گناه‌اش را به دوش می‌کشد. کسِ دیگری را نمی‌توان مسئولِ شکست دانست. هیچ امکانی برای بخشش، رفع و رجوع و جبران وجود ندارد.

احتضارِ اروس - بیونگ چول هان