نشر شدت

اگر کسی حین راه رفتن‌اش ملال را تجربه کند و تاب تحمل این وضعیت را نداشته باشد، حرکتی بی‌وقفه اما منقطع یا به این سو و آن‌سو را پیش می‌گیرد. ولی کسی که بیشتر تاب ملال را داشته باشد، پس از مدتی می‌فهمد این‌گونه راه رفتن است که مایه‌ی ملال‌اش می‌شود. متعاقبا وادار می‌شود که یک نوع حرکتِ اساسا متفاوت را بیابد. دویدن، یا شتافتن، یک طرز جدید گام برداشتن نیست. ولی رقصیدن یا خرامیدن نماینده‌ی صورت‌های کاملا جدیدی از تحرک است. فقط انسان‌ها می‌توانند برقصند. شاید حین راه رفتن ملال بر انسان چیره شد و بعد از (و طی) این «حمله» او توانست از راه رفتن به رقصیدن برسد. در مقایسه با راه رفتنِ خطی و مستقیم، حرکتِ پیچیده‌ی رقص نماینده‌ی یک امرِ مجلل است که از چنگ اصلِ دستاوردسالاری می‌گریزد.

جامعه فرسودگی - بیونگ چول هان