نشر شدت

تجربه مستلزم مواجهه با دیگری است. تجربه دگرگون می‌کند. در مقابل، تجربه‌گری اِگو را تا عمقِ دیگری، تا عمق دنیا، گسترش می‌دهد. تجربه‌گری مقایسه می‌کند. خویشتن‌دوستی کماکان مبتنی بر نفی‌اندیشی است، چون از ارزشِ دیگری می‌کاهد تا ارزشِ خود زیاد شود. خود خودش را به مصافِ دیگری می‌فرستد. در نتیجه، دیگری  برای حفظ فاصله وارد عمل می‌شود. خویشتن‌دوستی یعنی موضع‌گیریِ صریح در مقابل دیگری. ولی خودشیفتگی این مرزِ میان خود و دیگری را مبهم می‌کند. فرد که مبتلا به اختلال خودشیفتگی شود، در خودش غرق می‌شود. ارجاع به دیگری که از میان برود، هیچ خودانگاره‌ی باثباتی نمی‌تواند شکل بگیرد.

اغتشاش‌های روانی معاصر به خودشیفتگی گره می‌خورد.

جامعه فرسودگی - بیونگ چول هان