نشر شدت

کامیل، همسر نقاش روی تپه‌ای ایستاده و پسرشان در پشت سر او قرار دارد. مونه این اثر را در یک جلسه با سرعت نقاشی کرد. آسمان را با ضرباتِ آشوبناکِ قلم‌موی آبی و خاکستری ایجاد کرد و به خاطر عجله‌ای که داشت، بخش‌هایی از بوم را خالی گذاشت. عجله‌ای او به این دلیل بود تا هر چه سریعتر آن لحظه‌ی گذرای گردشِ خانوادگی در طبیعت و رنگ و نور و در کل احساس و اثر آن لحظه را ثبت کند.

در پایین، علف‌ها به صورتی غلیظ‌تر با اشاراتِ کوتاهِ قلم‌موی سبز، آبی و قهوه‌ای ترسیم شده‌اند.  ضرباتِ کوچکِ قلم‌موی زرد نشان از گلِ آلاله دارند و رنگ روی آستینِ کامیل انعکاس یافته است. اشاراتِ غلیظِ سپید در پشتِ دامن و کت  در نور نبوغ‌آمیزند. این اثر ستایشی از نور و رنگ است!