نشر شدت

مونه در سال 1866 کار بر این نقاشی را آغاز کرد. اندازه‌ی این نقاشی چنان بزرگ است که برای کار روی آن به قرقره و همچنین خندقی بود که بتوان نقاشی را با قرقره در آن فرو برد تا نقاش بتواند قسمت‌های بالای اثر را نقاشی کند.

هدف او از طراحیِ این اثر این بود که بفهمد چگونه شمایل‌ها در یک منظره این تصور را به ما می‌دهند که هوا و نور در اطرافشان در حال حرکت است. او این کار را با نقاشیِ سایه‌ها، نقاشیِ نور با رنگ‌های عامدانه، نقاشیِ نور خورشید از میان شاخ‌ و برگ‌ها و نقاشیِ انعکاس‌ها به شکلی که از درون تاریکی‌ها بتابند، نشان داد. 

چهره‌های شمایل‌های انسانی مبهم است و به شکل پرتره تصویر نشده‌اند. (کامیل برای هر سه شمایل سمت چپ مدل بود)

توجه کنید که چگونه مونه به شکلی هنرمندانه لباس‌های سفید را به شکل لنگری محکم برای ترکیب‌بندیِ اثر فراهم کرده و این ترکیب‌بندی با سمفونیِ رنگ‌های سبز و قهوه‌ای در درختِ میانی و مسیرِ عبوری تامین شده است.

این نقاشی در سال 1867 از سوی هیات سالُن به خاطر نداشتنِ موضوع و روایت و همچنین به این دلیل مشخص بودنِ جای قلم‌مو که نشانِ بی‌دقتی و ناکاملی بود رد شد.

اما «زنان در باغ» دستاورد بسیار بزرگی  برای مونه بود. او چالش بسیار بزرگی در برابر خود ایجاد کرد و بر آن چالش فایق آمد و این شاهکارِ دلفریب را ایجاد کرد.