نشر شدت

از دیگر معضلاتِ کنونیِ مربوط به مرگ، فردی‌شدن و اتمیزه کردنِ افراطیِ زندگی است که خصلتِ تناهیِ زندگی را تشدید می‌کند زندگی بیش‌تر و بیش‌تر در حال از دست دادنِ وسعت و دامنه‌ای است که به آن دیرند و تداوم می‌بخشد؛ طولِ زندگی تنها بخشِ اندکی از آن است. این اتمیزه کردنِ زندگی آن را بسیار فانی و گذرا کرده است. بالاخص این میراییِ خاص است که باعث تشویش و دستپاچگیِ عمومی می‌شود. در نگاهی گذرا و سطحی، این عصبیت و دستپاچگی این تصور را القا می‌کند که همه‌چیز در حال شتاب و سرعت گرفتن است. اما آنچه در واقعیت می‌بینیم، شتابِ واقعیِ زندگی نیست. بلکه زندگی فقط بی‌قرارتر و گیج‌کننده‌تر و بی‌جهت‌تر شده است. زمان به دلیل آشفتگی‌اش واجد هیچ نقطه‌ی نظم‌دهنده‌ای نیست. به این ترتیب، زندگی فاقد هرگونه نقاط عطف تعیین‌کننده و مهم می‌شود. دورانِ حیات دیگر براساس نقاط عطف، پایان‌ها، آستانه‌ها و گذارها تقسیم‌بندی نمی‌شود. بلکه آدمی از یک زمانِ حال به زمانِ حالِ دیگر می‌شتابد. این‌چنین است که ما پیر می‌شویم، بی آن‌که پیر شده باشیم و دست‌آخر نابهنگام تلف می‌شویم. درست به همین دلیل است که امروزه مردن دشوارتر از همیشه است.

رایحه‌ی زمان (جستاری فلسفی در باب هنر درنگ کردن) - بیونگ چول هان