نشر شدت

پیش­گفتار

فصل اول

1- انواعِ نمادگرایی

2- نمادگرایی و ادراک

3- درباره­ ی روش ­شناسی

4- خطاپذیر بودنِ نمادگرایی

5- تعریفِ نمادگرایی

6- تجربه به عنوان فعالیت

7- زبان

8- فوریتِ بازنمودی

9- تجربه­ ی ادراکی

10- ارجاعِ نمادین در تجربه­ی ادراکی

11- ذهنی و فیزیکی

12- نقشِ داده­ ی حسی و مکان در فوریتِ بازنمودی

13- ابژه­ سازی

فصل 2

1- هیوم دربارهی تاثیر علّی

2- کانت و تاثیرِ علّی

3- ادراکِ مستقیمِ تاثیرِ علّی

4- پیشینی بودنِ تاثیر علّی

5- تقاطعِ حالت­های ادراک

6. مکان­دهی

7- تضادِ میان تعیّنِ دقیق و اهمیت

پس­گفتار

فصل 3

کاربردهای نمادگرایی

انواعِ عمیق­ تری نیز از نمادگرایی وجود دارند که در یک معنا مصنوعی هستند اما با این حال نمی­ توانیم بدونِ آنان سر کنیم. زبان، نوشتار یا گفتار، چنین نمادگرایی­ ای است. صدای صرفِ یک واژه، یا شکلِ آن روی کاغذ علی ­السویه است. واژه یک نماد است و معنای آن با ایده ­ها، تصاویر و احساساتی بنا می ­شود که در ذهنِ شنونده برمی ­انگیزد.

نوعِ دیگری از زبان نیز وجود دارد که منحصرا نوشتاری است و با نمادهای ریاضیاتیِ دانشِ جبر برپا شده است. این نمادها از برخی جهات با نمادهای زبانِ عادی تفاوت دارند؛ چون اگر به مقرراتِ جبری پایبند باشید، دست­ ورزیِ نمادهای جبری، استدلالِ شما را برای شما انجام می­ دهد. زبانِ عادی به این شکل نیست.

اما برخی اوقات انسان ­ها بیش از حد در توجه بی ­وقفه به عناصرِ علّی در طبیعتِ چیزها می ­کوشند. سپس در لحظه­ ای از خستگی، یک آرامشِ ناگهانی می ­آید و جنبه ­ی صرفا بازنمودیِ جهان با حسی از تهی ­بودن ­اش غالب می­ شود. همان­طور که شنیده شد ویلیام پیت، نخست­ وزیرِ انگلیس در تاریک­ترین عصرِ جنگ­های فرانسه­ ی انقلابی، در بسترِ مرگ ­اش، وقتی که انگلیس در بدترین وضعیت ­اش در آن کشاکش بود، زمزمه کرده بود:

«چه سایه­ هایی هستیم ما، چه سایه ­هایی را دنبال می ­کنیم!»

ذهنِ او ناگهان حسِ تاثیرِ علّی را از دست داده و با یادآوریِ شدتِ عاطفه روشن شده بود؛ این شدتِ عاطفه که با مقایسه­ ی زندگی ­اش با تهی ­بودنِ خنثیِ جهانی که از ارائه ­ی حسی می­گذرد، آن را فرا گرفته بود.

اگر دو ملیت به شکلِ وسیعی با پوششِ گیاهی و جانوریِ متفاوت جدا شده باشند، طبیعت-شعرِ یک ملیت سرراستیِ کاملِ گیرایی­ اش را در ملیتِ دیگر کم خواهد داشت – این عبارتِ والت ویتمن:

«منظره­ ی ناخودآگاهِ گسترده­ ی سرزمینِ من»

نزدِ یک آمریکایی را با این عبارتِ شکسپیر:

«… این جهانِ کوچک

این سنگِ گران‌بها که در دریای نقره ­ای ایستاده است»

نزدِ یک انگلیسی مقایسه کنید.

وقتی بررسی می­ کنیم که چگونه یک جامعه اعضای منفردش را به سوی کارکردی در تطابقِ با نیازهایش متمایل می­ کند، کشف می­ کنیم که یک نیروی عملگرِ مهم، نظامِ وسیعِ نمادگراییِ موروثیِ ماست. یک نمادگرایی از زبان و عمل وجود دارد که با بیانی پیچیده در میان عموم گسترده شده است و فهمی متغیر را از بنیانِ اهدافِ عمومی فرامی­ خواند.

جهتِ خاصِ کنشِ فردی مستقیما به نمادهایی خاص با تعیّنِ دقیق مربوط هستند که به آن فرد در آن لحظه ارائه شده­ اند. واکنشِ کنش به نماد ممکن است چنان مستقیم باشد که هر نوع ارجاعِ موثر به آن چیزِ نهاییِ نمادین­ شده را جدا کند. این حذفِ معنا را کنشِ انعکاسی نام می ­دهند.