نشر شدت

• آخرین ویژگی هرمنوتیک این است که تاویل، خود را در برابر این اجبار می‌یابد که تا بینهایت خود را تاویل کند، یعنی اجبار به اینکه همواره از سر گرفته شود.
• از این ویژگی دو نتیجه‌ی مهم به‌دست می‌آید:
• نخست اینکه تاویل از این پس همواره تاویل ا طریقِ «چه کسی؟» خواهد بود؛ آنچه در مدلول است تاویل نمی‌شود، بلکه در واقع اینکه چه کسی تاویل را طرح کرده است، تاویل می‌شود.
• اصلِ تاویل چیزی جز تاویل‌گر نیست، و این شاید همان معنایی باشد که نیچه به واژه‌ی «روان‌شناسی» داد.
• دومین نتیجه این است که تاویل باید همواره خودش را تاویل کند، و نمی‌تواند به خود بازنگردد.
• برخلاف زمان نشانه‌ها که زمانِ انقضاست، و برخلاف زمان دیالکتیک که به هر حال زمانی خطی است، زمان تاویل دَوَرانی است.
• این زمان کاملا مجبور است دوباره از همان جایی بگذرد که قبلا گذشته است، و روی هم رفته این تنها خطری است که تاویل واقعا در معرض آن است، اما خطری مافوق همه‌ی خطرهاست؛
• به گونه‌ای ناسازگون این نشانه‌هایند که تاویل را در معرض این خطر قرار می‌دهند. مرگِ تاویل همانا باور به وجودِ نشانه‌هاست، نشانه‌هایی که به نحوی اولیه، اصیل و واقعی به منزله‌ی علامت‌هایی منسجم، معتبر و روشمند وجود دارند.

از کتاب نیچه، فروید مارکس - میشل فوکو