نشر شدت

• [در مقیاس زمین‌شناختی] انسان‌ها تنها به مدتی بسیار کوتاه در زمین زیسته‌اند؛ چنان کوتاه که 250 میلیون سال بعد، شاید هیچ رد مشخصی از آن‌ها نماند. در آینده شاید تنها با استفاده از ابزارهایی با دقتی فرا انسانی بتوانند اثری کمرنگ از یک سری ایزوتوپ‌های نامعمول پیدا کنند و بگویند: «در میانه عصر یخبندانِ دوره سنوزوئیک، اتفاق خاصی رخ داده» و حتی به چیزی در مورد جزئیات این اتفاق هم دست نخواهند یافت.
• فرجام انسان به احتمال زیاد در چند هزار سال آینده رقم خواهد خورد. بخشی از این رخداد در واقع بازپرداخت بدهی انقراض است که همین حالا هم از موعد آن گذشته است. زیرا کل زمین زیستگاه انسان بود و او با دست خود آن را اندک اندک برای سکونت نامناسب ساخت.
• اما دلیل اصلی ناتوانی در جایگزینی جمعیت خواهد بود. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند که شمار انسان‌ها در همین قرن به اوج خواهد رسید و سپس رو به کاهش خواهد گذاشت. تا سال 2100، جمعیت جهان کمتر از میزان امروز آن خواهد بود. انسان هر چقدر هم که بکوشد تا بر زخم‌هایی که بر جسم سیاره زده مرهم بگذارد، نمی‌تواند بقای خود را برای بیش از چند هزار یا چند ده هزار سال دیگر تضمین کند.
• انسان‌ها از نظر ژنتیکی همگن‌تر از دیگر خویشاوندان خود یعنی اِیپ‌ها هستند که نشانه گذر نیاکان ما از تنگناهای شدید جمعیتی و نزدیک شدن‌های مکرر به مرز نابودی است. همین یکنواختی همراه با از میان رفتن زیست‌گاه‌ها، کاهش توان باروری و انزوای جمعیت‌های کوچک، زمینه‌ساز انقراض نهایی خواهد بود.

تاریخچه مختصر حیات بر روی زمین - هنری ارنست جی